მე

წერილი მომავალ მე-ს, რომელიც ისევ იმ ოთახში ზის, ისევ იმ მაგიდასთან, ისევ იმ კალმით ხელში და ნერვებს მიშლის.

იმიტომ, რომ ის სულ ზის და სულ წერს.

წერს კი იმაზე, რომ უნდა წერა, უნდა სიცოცხლე, უნდა თავგადასავლები,

მაგრამ ის მაინც ზის.

ზის და წერს, რომ რაღაც უნდა.

ძვირფასო მეო,

რატომ არ გინდა, ადგე და ოთახიდან გახვიდე?

ადგე და კედელთან დადგე, დაინახო, ერთხელ მაინც დაინახო კუთხიდან შენი თავი;

როგორი პატარა და უმწეო ხარ და როგორი დიდია ეს ოთახი შენთვის,

რომ არც შპალერის ფერი შეეფერება შენს სამოსს,

და რომ არც შემოსული ხალხი ჩერდება დიდხანს შენს მაგიდასთან.

რატომ არ გინდა,

ადგე და გახვიდე შენი წარსულიდან და შეაბიჯო მომავალში. იცხოვრო აწმყოთი და დაკმაყოფილდე ადგილით, რომელიც ახლა გაქვს დაკავებული.

რატომ არ გინდა, ავდგეთ და ერთად გავიდეთ?

რატომ ზიხარ ისევ ოთახში და წერ. ადექი, ერთად ავდგეთ!

არ დგება. ისევ იქაა, სადაც რამდენიმე წლის უკან იყო, იქნება, არის.

რატომ არ მიდის არსად? სულ რატომ ზის? მეგობრები არ ჰყავს?

არ მიდის – იმიტომ, რომ მყარად ზის თავის აზრებში გამჯდარი.

რატომ ზის – იმიტომ, რომ წერა უნდა.

მეგობრები ჰყავს. თან ბევრი.

მაგრამ მე უნდა იჯდეს, წეროს, დააკვირდეს, გააანალიზოს.

მე-მ აწმყოთი კი არ უნდა იცხოვროს, იმით უნდა ისაზრდოოს, რასაც ქმნის, სწავლობს, გასცემს და იღებს სანაცვლოდ.

მე – აუცილებლად ადგება და გავა შპალიერჩამოხეული ოთახიდან. გავა და ახალ ოთახში კი არ შევა, სახლს ააშენებს, სადაც ყველა ოთახი მისი იქნება. და ყველა ოთახში რაღაც მოხდება ან ვიღაც იჯდება.

და როდესაც ეს ასე მოხდება, ვერავინ ეტყვის, რომ უნდა ადგეს და ოთახიდან გავიდეს.

ვერავინ ეტყვის, რომ უნდა იჯდეს და წეროს,

რომ ისევ იმ ადამიანებთან უნდა იყოს, ვინც აღარ მოსწონს,

ვინც ისე დგას, როგორც ის იჯდა.

ვერავინ ეტყვის, რა უნდა ქნას. იმიტომ, რომ მას ეცოდინება.

ეცოდინება, რომ ის მეა. მე – რომელიც მხოლოდ საკუთარი არჩევანის საფუძველზე შეიცვლება, გაუმჯობესდება და ადგება.

ძალებს მოიკრებს და ოთახებს ისე გამოიცვლის, როგორც კაცი – წინდებს.

ადგება და გავა. და წავა იქ, სადაც უნდა.

მე ისეთი იქნება, როგორიც არავის უნდა რომ იყოს.

Advertisements

აღარ ვეყვარები

მალე, ალბათ აღარც ვეყვარები.
გვირილაზე შემორჩენილი ბოლო ფურცელივით მომგლეჯს და დარდისა და მარტოობის სევდიან ნიავს გაატანს ჩემს თავს.

ვერც მიხვდება, რა მოხდა…
საღამოს, მინდვრის შუაგულში წამოწოლილი ყმაწვილი, ტელეფონს რომ ჩართავს და მესიჯებს რომ გახსნის, ალბათ აღარც ვეყვარები.
მერე, ჩემი მიწერილი სიტყვები, ასოები და მათი განლაგება აღარ მოეწონება.
არ მოეწონება ჩემი ალერსიანი, თბილი გრძნობებით გაჟღენთილი ხმა და არც ჩემი ბაგეებიდან გამოსული სიმღერების მოსმენაც არ მოუნდება.
საღამოთი, ალბათ აღარ მოვეწონები. მე ხომ დილით ჩაცმული და გაკრასკული, სულ სხვა ადამიანი ვხდები ხოლმე. საღამოს – ვშიშვლდებით, საიდუმლოებები გამოგვაქვს მთვარის შუქზე, სააშკარაოზე, მხოლოდ ჩვენთვის.
მაგრამ, ალბათ საღამოთი აღარ მოვეწონები, აღარც ვეყვარები.
შუადღისას ჩემი ფიქრებიც არ მოეწონება, ერთფეროვნებას, მოახლოებულ ცვლილებებსა და ცვალებად ხასიათს დააბრალებს ამას.
მე კი მეცოდინება, რომ მინდვრის შუაგულში, ცვრიან ბალახზე წამოკოტრიალებული ბიჭი ჩემზე ფიქრს სხვაზე გაცვლის.

სხვისი ფიქრების მოსმენა მოუნდება, სხვისი ხმის გაგონება დაამშვიდებს და სხვისი კოცნები უფრო მეტ ალერს მოუტანს, ვიდრე – ჩემი.
გამეცინება, იმის მოლოდინში, რომ მალე დაღამდება და ჩვენც სააშკარაოზე გამოვალთ.
მის სიტყვებს რომ გავიხსენებ, თვალზე ცრემლი მომადგება, ცოტა მეტკინება, მაგრამ არაფერი, არაფერი შეედრება მასთან განცალკევებას.
და რადგან ჩემი სიტყვები, ასოები და მათი განლაგებაც შეიცვლება, სხვას იპოვნის, მას შეიყვარებს და ასოებსაც ხელახლა შეუდგენს.
ფერზე მოვა, მადა დაუბრუნდება და კოცნაც მოუნდება.

და რადგან დაღამდება და ჩვენც გავშიშვლდებით, მე ჩავიცვამ და სხვის სიტყვებს მოვიხურავ მხრებზე გასათბობად, ის კი ჯანდაბაშიც წასულა, ასეთი თუ არ ვეყვარები.
რომ დაღამდება და მთვარე ცის კალაპოტს ჩაუყვება, ცაზე მძივებად შებმულ ასოებს დავიტაცებ და ჩემი სიტყვებით განვაგრძობ ცხოვრებას.
ისეთით, მხოლოდ მე რომ გამათბობს და იმ გრძნობით – სხვასთან ვერავისთან რომ ვერ იპოვი.
სხვებს კი მოსტყვნიათ პატრონი. წავიდეს და შეიყვაროს სხვა.

მე ნუ ვეყვარები, სხვები შეიყვაროს.🖕

დამივიწყოს

მინდა, ჩემმა შეყვარებულმა დამივიწყოს,

მერე რა, რომ არ მყავს.

გაჩნდეს, შემიყვაროს, მომეჯაჭვოს და დამივიწყოს

იმიტომ, რომ მეც დავივიწყებ.

რომ მეკითხებიან, შეყვარებული რატომ არ გყავსო, მეღიმება,

როგორ არ მყავს, პარალელურ სამყაროში ახლა ყველიან ბუტერბროდებს ვჭამთ,

ის ჩემს თმაში აფათურებს ხელებს, მეფერება, ყელში მკოცნის და

ფეისბუქზე ასტატუსებს ჩვენ გადახდენილ ამბებს.

სანამ დავივიწყებ და დამივიწყებდეს,

ჯერ ერთად ყოფნის პირველ დღეებს მოვუთაფლავ.

მერე თვითონ მოუნდება ჩემთან ყოფნა,

აღარ წავა სახლში, კარის ძირში წამოწვება მშობლები რომ არ შემიწუხოს

და დამელოდება, სანამ მე თბილად ვიწვები საწოლში და მასზე ვიფიქრებ.

სასეირნოდ რომ წავალთ, ან სადმე რომ დავსხდებით,  ვეტყვი, რომ უცხოებივით მოვიქცეთ,

ცოტა გვერდით ჩაიწიოს, სხვაგან გაიხედოს, არაფერი ჭამოს.

მერე დავივიწყებ, იმიტომ, რომ მომბეზრდება მისი ასეთი თვინიერობა.

ჯერ მასთან ყოფნა მომბეზრდება, მერე დაშორებაც მომბეზრდება და,

საბოლოოდ რომ დამავიწყდება, მის სახლთან ჩავივლი.

ჩემს საყვარელ ყვავილებს ავუტან და კარებთან დავუწყობ, თითქოს, კი არ დამევიწყებინოს, არამედ, მომკვდარიყოს, გამქრალიყოს.

პარალელურ სამყაროში კი გაღიმებული წამოვიდოდი, გადმოვსახლდებოდი აქ, რეალობაში და მორიგ შეკითხვაზე,

თუ რატომ აღარ მყავს შეყვარებული, ვუპასუხებდი, რომ დავივიწყე.

იმიტომ, რომ ჩემი შეყვარებული არ არსებობს.

იმიტომ, რომ ის გეია.
პ,ს: ფოტოზე მე ვარ, იმიტომ, რომ ასეთი ვარ.

ჩემო დედი

​მე მხოლოდ ცალი ლოყა მეჩხვლიტება,

მხოლოდ ცალ თვალში მაქვს შავი წერტილი,

სახეზე ბევრი ჭორფლი მაყრია და

მეორე ლოყაზე, თვალის ქვეშ კი ყავისფერი ხალი მაქვს.

მეორე თვალში ჭაობის ფერი პიგმენტები მირევია, რომელიც არც დედას, არც მამას და არც ბებიას არ აქვს.

მე განსხვავებული ვარ სხვებისგან, მაგრამ მე,

მე შენნაირი ვარ, დე.

შენი ატომებისგან ჩემი ატომები წარმოიშვნენ და ვიცი,

ისინი არასდროს დაიკარგებიან, რადგან მე ყოველთვის შენი პატარა ნაწილი ვიქნები.

მხოლოდ ის ვიცი, რომ სადღაც მივდივარ,

ალბათ, იმ გზებზე, სადაც შენ გივლია.

იმ ხალხთან, სადაც შენ ყოფილხარ,

იმ კაცთან, რომელიც ისე მიცდის, როგორც მამა გიცდიდა სადღაც.

მე ბევრი სიტყვები ვიცი, მაგრამ შენ ჩემზე მეტი გაქვს ნათქვამი,

ბევრი ადგილი მომწონს, მაგრამ მაინც ჩემზე მეტი გაქვს ნანახი,

ბევრ ხალხს ვიცნობ, მაგრამ შენ ჩემზე ნაკლებს ცნობ მეგობრად,

მე ბევრი მშობელი მყავს ნანახი, მაგრამ შენ ის ერთი ხარ, დედი.

მე ბევრი დღე მაქვს, მაგრამ შენ არ გაქვს დედი,

ბევრი სიტყვა მაქვს, მაგრამ არც ერთი დედაზე მეტი.

ბევრი გრძნობა მაქვს, მაგრამ შენ ხარ ის ერთი,

ერთი მუდამ და ერთი ჩემს გულში.

შენ მუდამ გეჭირე ხელში,

შენთვის მუცლადაც ვიყავი ერთი,

ერთი პატარა, ციდა გოგონა, ჯერ მუჭის ოდენა, 

მერე კი ისეთი დიდი, რომ ხელი გაგიშვი და მარტომ გავიარე მიწაზე,

ასეა ახლაც..

გავჩნდი და კვლავ ვიყავი ერთი, 

თეთრი, პატარა კატო, ერთი.

მე მხოლოდ ერთს ვხვდები:

ბევრს ვლაპარაკობ, მაგრამ შენ ჩუმად გესმის.

ბევრს ვტირი, მაგრამ შენ არც ერთის გესმის.

ერთს გეტყვი: 

ერთი ხარ ჩემთვის, მაგრამ ჩემს გულში

ადგილი სხვას არ აქვს მეტი,

ვიცი, შენს გულშიც მე ვარ ის ერთი,

ჩემო პატარა, ლამაზო დედი.

ვიცი, გული მაქვს ერთი,

და ვიცი, ამ გულში, ქვეყნად დედაა ერთი.

ატმის’ფერი

იცი, როგორია ატმისფერი?!

მე გეტყვი, ახლოს მოიწი, დარჩი.

ატმისფერი უბრალო, თბილი ფერია,

მას სულ არა აქვს შენი სურნელი.
იცი, ცა ისევ ატმისფერია, 

დღეს ხომ ისედაც აპირებს თოვას.

მე კვლავ საწოლში მარტო ვარ, ვწევარ,

შენ – აღარა ხარ, წახვედი, გაქრი.

მე შევიცვალე, და მერე გავდნი.

ისევ მარტო ვარ, დარდი კი გადის.

შენ კი წახვედი, სადღაცას გაქრი,

გადასხვაფერდი და გადასახლდი.

ისევ ისა ხარ, არ გიჩანს დარდი,
სადღაც შორსა ხარ, მე კი აქ დაგრჩი.
ადრე, იქ სადაც შენ ბინა გედო,

აღარ არიან შენი სიტყვები,

იქ, სადაც ადრე ჩვენ ვიძინებდით,

ახლა წვებიან ჩვენს გარდა სხვები.

ღამით ჰყვებიან ლამაზ სიმღერებს,

დილით კი ღვიძავთ და ისევ ჰყვებიან.

მე კი აღარ ვარ, ის რაც ვიყავი,

ღამით, ძილისას ისევ მარტო ვარ,

მღვიძავს და ისევ, ისევ მარტო ვარ.
ჩვენს ადგილს სხვებმა გაუგეს გემო,

იქ ხომ ოდესღაც ჩვენ ბინა გვედო,

შენ კი მჩუქნიდი მინდვრის ყვავილებს;

მოგქონდა ჩემთვის შენი ფიქრები.

სადაც ერთმანეთს ხელებს ვკიდებდით,

სადაც ვიყავით მე და შენ ერთნი.

გვქონდა ოცნება,

ვიყავით ერთნი.
მინები ვიღაცამ ქვებით ჩატეხა

და დაამსხვრია ჩვენი ფიქრები.

მეგონა, ბოლოს სადაც ჩვენ ვიყავით,

ვერ იქნებოდა იქ სხვა ვერავინ.
იცი, როგორი გავხდი უშენოდ?

ეული, როგორც ატმის ხე ქარში,

მტირალა, პატარა ბავშვი.

თეთრი და მცირე, როგორც წერტილი.
შენ კი იყავი უკიდეგანო,

არ გქონდა ზღვარი, ანდა მიზანი.

არ გქონდა სწრაფვა და თან სურვილი

ჩემთვის კარგი რომ ყოფილიყავი.
მერე კი გამტეხე, დამთმე და გაქრი.

ახლა ვარ მარტო, მაქვს ერთი ბარგი,

ბარგია დარდი, დიდი და შმაგი.
ასეა, ჩვენი, ქალების ბედი,

თქვენ კი, კაცებო, არა ხართ მარგი.

მოდიხართ მოგაქვთ, მიდიხართ მარდნი,

წასვლით კი მიგაქვთ თან ჩვენი კარგი.
იცით, იქ სადაც ადრე ვიყავით, 

ახლა არიან ჩვენ გარდა სხვები.

ისინი ისევ მინებს აკრავენ და დასცქერიან იქაურ ხეებს.

არიან ერთად და აქვთ ფიქრები.

იცით, ხეები იქ რა ფერია?

ფერია ატმის, ატმის’ფერია.

გავქრები – აღარ ვიქნები

მგონია, რომ დღეს ან ხვალ გავქრები.

დავიძინებ, მაგრამ როდესაც გამეღვიძება, აღარ ვიქნები. სახლიდან გავალ, მაგრამ რომ დავბრუნდები, სახლში არავინ დამხვდება, ან ვეღარ მიცნობენ და მეტყვიან, წადი, აქ რას დაყუდებულხარო.

არ მინდა, რომ ჩემი არ ყოფნა ვერ შენიშნონ. პირიქით, მინდა, ყველა გამოვიდეს ჩემს მოსაძებნად და არავინ რომ არ მყავდეს, მინდა „არავინმაც“ შეიწუხოს თავი და მომიკითხოს, არსებობა დაიწყოს და „ვიღაც“ გახდეს.

მაგრამ, არა. არც ეს ვიღაც მინდა. მასაც დავავიწყდები. წავა და „ვიღაცისგან“ წარმოიშვებიან „ვიღაცები“, მოღალატე ვიღაცები. მავიწყარა ვიღაცები.

მერე, ადგებიან და ერთად დამივიწყებენ, ერთად აღარ მომიგონებენ, ერთად დასხდებიან საჭმელად, და არ გაახსენდებათ, რომ მე სადღაც ვარ, არავის გარემოცვაში, მშიერი.

მგონია, რომ დამავიწყდება.

მაღაზიაში რაღაცის საყიდლად რომ გავალ და კონსულტანტი შემეკითხება: რა გნებავთო? მგონია, რომ დამავიწყდება პასუხის გაცემა, თეთრი პურის მაგიერ კი შავს ვიყიდი, ან საერთოდ ვერ ვიყიდი, მე ხომ დამავიწყდება.

მგონია, რომ ქუჩაში სეირნობისას, ხალხი დამავიწყდება. მერე კი ვიღაც შემხვდება, მომიკითხავს, მომილოცავს რაღაცებს, მომიყვება თავისზე და მერე მკითხავს: რას ფიქრობ, კიდევ ხომ არ შევხვდეთ სადმეო? მე კი ვერ გავიხსენებ: ვერც სახელს, ვერც მისამართს, ვერც სიტყვებს, ვერც მიზეზებს.

დამავიწყდება, რომ ვარსებობ და ქუჩაში გავიყინები. სირცხვილისგან.

მგონია, რომ განუკურნებელი დაავადება გამიჩნდება. მე კი ყველასგან მიტოვებულს, აღარავინ მომივლის. აღარ მოვლენ მოსანახულებლად, მოსაკითხად, ყვავილების მოსატანად.

აღარ მოვლენ მოსალოცად, გასალოცად, დასავიწყებლად.

ისედაც არავინ მემახსოვრება. ისედაც არავის ენდომება მოსვლა.

მგონია, რომ დღეს ან ხვალ აღარ ვიქნები. 🙂

აღარ დაგავიწყდები

რამდენადაც მიყვარხარ, იმდენად მძულხარ. შენი მოუცლელობის გამო. იმ დროის დეფიციტის გამო, რომელსაც მე განვიცდი შენი ცხოვრების გამო. ისედაც მადლიერი ვარ იმ ნაწილით, რომელსაც ჩემთან ატარებ, უმადური ნუ გეგონები. მაგრამ მე მეტი მინდა. სრული დღე მინდა შენთან ერთად, მთლად უკეთესი საღამოსაც თუ გამოგვიყოფ.

ამბობ, რომ მესაკუთრე ხარ. მაგრამ მე შენზე მეტად მესაკუთრე და კაპარჩხანა ვარ. ვერ ავიტან უშენობას და მაგიტომ. ვერ ავიტან შენზე ფიქრს და შენს არ გამოჩენას. გული ყოველ ჯერზე მეტკინება, როცა აღარც დაიგვიანებ.

აღარც დაინტერესდები როგორ ვარ მე. ვფიქრობ თუ არა ისევ. მენატრები თუ არა ისე, როგორც ადრე.

ბოლოს მომბეზრდები. ყელში ამომივა შენი ცხოვრება და ისევ ჩემით დავკავდები. ეგოისტურად მოგექცევი და დავაკვირდები, როგორ აგემღვრება თვალები, როდესაც მიხვდები, რომ მე ისეთი აღარ ვარ, შენ რომ გინდოდა ვყოფილიყავი.

ავდგები და დავივიწყებ ჩვენი გაცნობის დღეს.

ისიც დამავიწყდება, რომელ სიმღერაზე ვაკოცეთ ერთმანეთს, როდის შეგვიყვარდა ერთად ყოფნა.

სიმღერის სიტყვებს აღარ გავიხსენებ.

სახლიდან გაგეპარები, როდესაც სამსახურიდან დაბრუნდები. აღარ გამოვჩნდები, ესეც დამავიწყდება.

აღარ გამახსენდება, რომ ჩემი ხარ და ვიფიქრებ, რომ გაქრი. აღარ მაინტერესებ.

შენ. შენ კი ყველაფერი გემახსოვრება. ყოველ წამს, როდესაც მე დამავიწყდები, შენ გემახსოვრები.

სუნამოს შევიცვლი, რომ თვალახვეულმაც ვერ იცნო ჩემი პარფიუმი.

თმას გავიმუქებ, ტუჩებს დავიწითლებ. ტანსაცმელს გავიხდი და სხვას დაველოდები.

აღარ მოგეწონება ჩემი სიტყვები. აღარ გესიამოვნება ჩემი მზერები. მხოლოდ ისღა შემოგრჩება, რომ მიყურო და გააცნობიერო, რომ შენთან ვარ, მაგრამ შენი აღარ მქვია.

მე დამავიწყდები.

შენ. შენ კი სულ გემახსოვრები.

ინანებ. ჩემთვის იბრძოლებ. სამსახურიდან მოსული მაგიდასთან დაჯდები და მე დამელოდები.

მე კი აღარ მოვალ.

მე დროსაც აღარ დაგითმობ. აღარ მეცლება.

შენ კი სულ გემახსოვრები.

ასეთი, როგორიც ახლა ვარ მე.

აღარ დაგავიწყდები.