მე

წერილი მომავალ მე-ს, რომელიც ისევ იმ ოთახში ზის, ისევ იმ მაგიდასთან, ისევ იმ კალმით ხელში და ნერვებს მიშლის. იმიტომ, რომ ის სულ ზის და სულ წერს. წერს კი იმაზე, რომ უნდა წერა, უნდა სიცოცხლე, უნდა თავგადასავლები, მაგრამ ის მაინც ზის. ზის და წერს, რომ რაღაც უნდა. ძვირფასო მეო, რატომ არ გინდა, ადგე და ოთახიდან გახვიდე? … Continue reading მე

Advertisements

აღარ ვეყვარები

მალე, ალბათ აღარც ვეყვარები. გვირილაზე შემორჩენილი ბოლო ფურცელივით მომგლეჯს და დარდისა და მარტოობის სევდიან ნიავს გაატანს ჩემს თავს. ვერც მიხვდება, რა მოხდა... საღამოს, მინდვრის შუაგულში წამოწოლილი ყმაწვილი, ტელეფონს რომ ჩართავს და მესიჯებს რომ გახსნის, ალბათ აღარც ვეყვარები. მერე, ჩემი მიწერილი სიტყვები, ასოები და მათი განლაგება აღარ მოეწონება. არ მოეწონება ჩემი ალერსიანი, თბილი გრძნობებით გაჟღენთილი ხმა … Continue reading აღარ ვეყვარები

დამივიწყოს

მინდა, ჩემმა შეყვარებულმა დამივიწყოს, მერე რა, რომ არ მყავს. გაჩნდეს, შემიყვაროს, მომეჯაჭვოს და დამივიწყოს იმიტომ, რომ მეც დავივიწყებ. რომ მეკითხებიან, შეყვარებული რატომ არ გყავსო, მეღიმება, როგორ არ მყავს, პარალელურ სამყაროში ახლა ყველიან ბუტერბროდებს ვჭამთ, ის ჩემს თმაში აფათურებს ხელებს, მეფერება, ყელში მკოცნის და ფეისბუქზე ასტატუსებს ჩვენ გადახდენილ ამბებს. სანამ დავივიწყებ და დამივიწყებდეს, ჯერ ერთად ყოფნის … Continue reading დამივიწყოს

ჩემო დედი

​მე მხოლოდ ცალი ლოყა მეჩხვლიტება, მხოლოდ ცალ თვალში მაქვს შავი წერტილი, სახეზე ბევრი ჭორფლი მაყრია და მეორე ლოყაზე, თვალის ქვეშ კი ყავისფერი ხალი მაქვს. მეორე თვალში ჭაობის ფერი პიგმენტები მირევია, რომელიც არც დედას, არც მამას და არც ბებიას არ აქვს. მე განსხვავებული ვარ სხვებისგან, მაგრამ მე, მე შენნაირი ვარ, დე. შენი ატომებისგან ჩემი ატომები წარმოიშვნენ … Continue reading ჩემო დედი

ატმის’ფერი

იცი, როგორია ატმისფერი?! მე გეტყვი, ახლოს მოიწი, დარჩი. ატმისფერი უბრალო, თბილი ფერია, მას სულ არა აქვს შენი სურნელი. იცი, ცა ისევ ატმისფერია,  დღეს ხომ ისედაც აპირებს თოვას. მე კვლავ საწოლში მარტო ვარ, ვწევარ, შენ - აღარა ხარ, წახვედი, გაქრი. მე შევიცვალე, და მერე გავდნი. ისევ მარტო ვარ, დარდი კი გადის. შენ კი წახვედი, სადღაცას გაქრი, … Continue reading ატმის’ფერი

გავქრები – აღარ ვიქნები

მგონია, რომ დღეს ან ხვალ გავქრები. დავიძინებ, მაგრამ როდესაც გამეღვიძება, აღარ ვიქნები. სახლიდან გავალ, მაგრამ რომ დავბრუნდები, სახლში არავინ დამხვდება, ან ვეღარ მიცნობენ და მეტყვიან, წადი, აქ რას დაყუდებულხარო. არ მინდა, რომ ჩემი არ ყოფნა ვერ შენიშნონ. პირიქით, მინდა, ყველა გამოვიდეს ჩემს მოსაძებნად და არავინ რომ არ მყავდეს, მინდა „არავინმაც“ შეიწუხოს თავი და მომიკითხოს, არსებობა … Continue reading გავქრები – აღარ ვიქნები

აღარ დაგავიწყდები

რამდენადაც მიყვარხარ, იმდენად მძულხარ. შენი მოუცლელობის გამო. იმ დროის დეფიციტის გამო, რომელსაც მე განვიცდი შენი ცხოვრების გამო. ისედაც მადლიერი ვარ იმ ნაწილით, რომელსაც ჩემთან ატარებ, უმადური ნუ გეგონები. მაგრამ მე მეტი მინდა. სრული დღე მინდა შენთან ერთად, მთლად უკეთესი საღამოსაც თუ გამოგვიყოფ. ამბობ, რომ მესაკუთრე ხარ. მაგრამ მე შენზე მეტად მესაკუთრე და კაპარჩხანა ვარ. ვერ … Continue reading აღარ დაგავიწყდები